Abdullah bin Ömer (r.anhümâ) der ki:

“Rasûlullah (s.a.v) Efendimiz, husûsî bir sûrette beslenerek çevik ve kuvvetli hâle getirilen atlarla  yarış yaptırdı. Bu yarışın başlangıcı Hafya (israil), bitim yeri Seniyyetü’l-Vedâ (medine) idi. Normal atlar arasında da yarış yaptırdı. Bunun başlangıcı Seniyyetü’l-Vedâ (medine), bitim yeri Benî Zurayk Mescidi ( Medine'de Kur'an-ı Kerim'in ilk okunduğu yer) idi. Abdullah bin Ömer de yarışma yapanlardandı!”

Bilindiği gibi, Yüce Allah, kendisinin kutsal varlığını ve birliğini bilmeleri, kendisine ibadet ve itaatta bulunmaları için insanları yaratmıştır.İnsanları diğer birçok yaratıklar arasında akıl ve düşünce ile seçkin kılmıştır.Onun için bir insan aklını güzel kullandığı takdirde, kendisini yaratıp da ona düşünüp anlama gücünü veren bir yaratıcının varlığını sezer. Kendisinin ve çevresindeki varlıkların öyle rasgele kendiliklerinden var olmadıklarını anlar. Böylece kendisinde İlahî bir düşünce doğar ve büyük bir kudret sahibi yaratıcının var olduğu inancına ulaşır.

Fakat o Yüce yaratıcıyı hiç kimse şanına uygun bir şekilde bilemez. O'nun peygamberine uymayan kimse, Allah'ın razı olmadığı ibadetlerin hangileri olduğunu kestiremez, yaratılış hikmetinin ne olduğunu anlayamaz, insanlar arasındaki ilişki ve karşılıklı hakların nelerden ibaret bulunduğunu ve görevlerin ne olduğunu gereği üzere belirleyemez. Nihayet yaratılış gayesinin dışında yürür de bundan haberi olmaz. Cehalet içinde bulunduğunun farkına varamaz. Böylece ebedî mutluluktan yoksun kaldığını anlayamaz.

Peygamberlerin varlığından haberi bulunmayan veya peygamberlerin yoluna inanmayıp gerçekleri bozarak değiştiren nice milletler sapıtmışlar, insanlığa yakışmayan hallere düşmüşlerdir. Aralarında her türlü vahşet hareketleri türemiş,insanlara, ağaçlara ve taşlara tapınıp durmuşlardır.

İşte insanları bu gibi çirkin hallerden kurtarmak, onlara din ile dünya görevlerini öğretmek ve böylece hem dünya, hem de ahiret mutluluğuna ermelerini sağlamak için Allah'ın elçileri olan peygamberlere ihtiyaç vardır.

Onun için Yüce Allah kendi ihsan ve ikramı ile insanlara peygamberler göndermiştir. Böylece insanlara karşı "İlahî hüccet" tamam olmuştur. Artık hiç kimse, "Ben görevimi bilmiyordum; onun için sana ibadet edemedim." diye özür beyan edemeyecektir. Çünkü Yüce Allah insanlara görev bildiren peygamberleri göndermiştir. Bunlar Allah'ın hüccet ve delilleridir.

Bilin ki, dünya hayatı ancak bir oyun, bir eğlence, bir süs, aranızda karşılıklı bir övünme, çok mal ve evlat sahibi olma yarışından ibarettir. (Nihayet hepsi yok olur gider).

Tıpkı şöyle: Bir yağmur ki, bitirdiği bitki çiftçilerin hoşuna gider. Sonra kurumaya yüz tutar da sen onu sararmış olarak görürsün. Sonra da çer çöp olur. Ahirette ise (dünyadaki amele göre ya) çetin bir azap ve(ya) Allah'ın mağfiret ve rızası vardır. Dünya hayatı, aldanış metaından başka bir şey değildir. 

Rabbinizden bir bağışlanmaya ve eni, gökle yerin genişliği kadar olan, Allah'a ve Resûllerine inananlar için hazırlanan cennete yarışırcasına koşun. İşte bu, Allah'ın lütfudur. Onu dilediğine verir. Allah büyük lütuf sahibidir. 

﴾Hadid 20-21﴿

• Yeme İçme: Yemeğe besmele ile başlamak, sağ el ile yemek ve suyu üç yudumda oturarak içmek.
• Temizlik: Ağız ve diş temizliği için misvak kullanmak ve abdest alırken tertibe uymak.
• Sosyal İlişkiler: Karşılaşılan kişilere selam vermek, güler yüzlü olmak ve misafire ikramda bulunmak.
• İbadetler: Farz namazların öncesinde veya sonrasında kılınan revatib sünnetler (örneğin sabah namazının sünneti)

1. Kavlî Sünnet: Peygamberimizin bizzat söylediği sözler (Hadisler).
2. Fiilî Sünnet: Peygamberimizin bizzat yaptığı davranışlar (Namaz kılışı gibi).
3. Takrirî Sünnet: Sahabelerin yaptığı bir işi gördüğünde sustuğu veya onayladığı durumlar.